Fasciatherapie is een zachte, diepgaande, niet- manipulatieve hoofdzakelijk manuele therapie ontwikkeld door Professor Danis Bois in de jaren tachtig en kent zijn oorsprong in de osteopathie. Het is een persoonsgerichte therapie. De persoon ondergaat de behandeling niet passief maar neemt actief deel aan het proces.

Tijdens de manuele therapie zal de fasciatherapeut een staat opmaken van de algemene spanningsgraad in het fasciale systeem en het lichaam in zijn globaliteit. Door gebruik te maken van specifieke steunpunten, druk-en rektechnieken bekomen we fysiologische effecten en tonusveranderingen waardoor er ruimte ontstaat voor ontspanning, pijnvermindering en een herwonnen mobiliteit. Deze specifieke handgrepen solliciteren het auto-regulerende vermogen van het lichaam en de persoon eerder dan dat er externe krachten worden uitgeoefend op het lichaam.

De fasciatherapie kent naast een curatief aspect ook een pedagogisch en relationeel aspect. We raken niet alleen het lichaam maar ook de persoon. Specifieke handgrepen creëren een zekere betrokkenheid van de patiënt. We begeleiden de persoon naar meer vitaliteit, veerkracht en een rijkere perceptie van zijn lichaam en zichzelf. Op deze manier slaat de fasciatherapie een brug tussen de zuiver fysieke en de psychische benadering van klachten.

Een behandeling zal afhankelijk van de klacht bestaan uit manuele therapie,introspectie, specifieke bewegingsreëducatie en eventueel een therapeutisch gesprek. We streven steeds naar een grotere autonomie van de patiënt/persoon.